غُرُوراً . وَ إِذْ قالَتْ طائِفَةٌ مِنْهُمْ يا أَهْلَ يَثْرِبَ لا مُقامَ لَكُمْ فَارْجِعُوا ، وَ يَسْتَأْذِنُ فَرِيقٌ مِنْهُمُ النَّبِيَّ يَقُولُونَ إِنَّ بُيُوتَنا عَوْرَةٌ ، وَ ما هِيَ بِعَوْرَةٍ ، إِنْ يُرِيدُونَ إِلَّا فِراراً . » « 1 » : [ منافقان و كسانى كه در دلهايشان بيمارى است مىگفتند : خدا و فرستاده‌اش جز فريب به ما وعده‌اى نداده‌اند . و گروهى از آنان گفتند : اى مردم مدينه ! شما را جاى ماندن نيست ، برگرديد . و گروهى از پيامبر اجازه مىخواستند و مىگفتند : خانه‌هاى ما بىحفاظ است ؛ ولى ( خانه‌هايشان ) بىحفاظ نبود و جز گريز ( از جهاد ) چيزى نمىخواستند . ] ( 1 ) پيامبر كه از خيانت بنى قريظه خبر يافت ، جامه را بر سر كشيد و مدتى نسبتا طولانى ، دراز كشيد . اين آزمون بر مسلمانان گران آمد . پيامبر به آرزوى خود رسيد و به پا خاست و گفت : اللّه اكبر . اى مسلمانان ! مژده باد كه پيروزى خدا مىرسد . آنگاه به نقشهء مورد نظر پرداخت و نگهبانانى به داخل شهر فرستاد تا زنان و كودكان غافلگير نشوند و اقدامى قاطع و سريع انجام بگيرد كه احزاب تنها ، زبون و سر افكنده گردند . ( 2 ) براى اجراى اين هدف ، خواست با « عيينه پسر حصن » و « حارث پسر عوف » از سران غطفان ، بر سر 3 / 1 ثمر باغهاى مدينه مصالحه كند و آنان در مقابل ، نيروى خويش را برگردانند و راه مسلمانان را باز كنند تا شكستى سخت و سريع به قريش - كه بارها نيروى خود را آزموده‌اند - بچشانند . بر اين امر تصميم داشت و با سعد پسر معاذ و سعد پسر عباده به مشورت نشست . آنان گفتند : اى پيامبر ! اگر اين امر ، فرمان خداست با جان و دل مىپذيريم و گردن مىنهيم و اگر [ به خاطر خشنودى ما ] چنين تصميمى گرفته‌اى ما به آن نياز نداريم ؛ زيرا ما و اين قوم با هم مشرك و بت‌پرست بوديم و آنان جز از راه مهمانى و دادوستد ، به ثمر درختان ما ، چشم طمع نمىدوختند . اكنون كه آفريدگار به وسيلهء اسلام ما را مكرّم فرموده و راه راست نشان داده است و به وجود مبارك تو عزّت يافته‌ايم ؛ اموال خود را به آنان بدهيم ؟ ! سوگند به خدا ! جز [ نيروى ] شمشير ، چيزى به آن بت‌پرستان نخواهيم داد . پيامبر رأى سعدين را تصويب كرد و گفت : وقتى ديدم كه عرب ، همگى متحد شده و يكپارچه عليه شما به جنگ آمده‌اند ؛ چنين نظرى پيشنهاد كردم .

--> ( 1 ) - احزاب / 13 - 12 .